شکوه کن دل که بگردی آرام

                              گریه کن  دل که بگردی آرام


ناله از درد فراق سر دادی


                               عشق را با هر سوگ به سامان دادی


در ره عشق شد ه ا ی خم زکمر


                                     راه خود گم بنمودی بی ثمر


کاش مهمان  دلت مال تو بود


                                         کاش عشق دلت مال تو بود


گم شدی در ره طوفان بلا ای جانا


                                        زیر باران خفا گم شده ای ای جانا


مهر افروخت چو شمعی در دلت سوزش سرد


                                        سخت آرام بگیرد نفست در پس درد


حالیا عشق به پایان ببرد عمر تو را


                                         ساقیا می بده تا نوش کنم جا ن تورا